صدایی می آید گوش فرا میدهم،حتی بر صدای نبض گامهایم گواهم.

قدم برمیدارم،پشت بر بهارانی که بیهوده بگذشت و غمگین زتابستانی

که ملال رنج روزهای بی توست.شتابان در پی تو دوانم،گام برمیدارم

و عطر هوای فرح انگیز غم آلودت بدرقه راهم می شود.جاده ها بر

دلتنگی چشمانم شهادت می دهند.دلتنگم،دلتنگ بر گریه مستانه

شاخسارانت،می گریند و بر زمین هدیه می دهند تلی از خاطرات

 زرد،نفس خشک یک قصه بی برگ.من هراسانم،نه هراس قشنگی

 دریا،نه هراس خستگی باران،که هراس تو را دارم.ترسم از لحظه ای

که چشم گشایم وبر تقویم روزهایم تو نباشی.ترسم که روزگاری

هوای روزهای زرد نشاط انگیزت دلم را صفایی نبخشد.ولی هرگز،

که من زاده توام،این منم دختر پاییز! یادگار اولین بغض بی بهانه تو،

            دوستت دارم ... پاییز ...سکوت رنگین...